Όταν πριν από χρόνια πήγα να πάρω στεγαστικό δάνειο, αλλά και αργότερα όταν πήρα αυτοκίνητο με δάνειο, οι “φιλεύσπλαχνοι” τραπεζίτες μου παρουσίασαν ένα ασφάλιστρο που θα με κάλυπτε σε περίπτωση που έφτανα σε κατάσταση δυσχερή, που δεν θα έχω αντικειμενική δυνατότητα να αποπληρώσω το συμφωνημένο χρέος, αποκαλούμενο τότε “ασφάλιστρο αδυναμίας πληρωμής” (αν δεν κάνω λάθος). Σκέφτηκα τότε ότι σαν δημόσιος υπάλληλος (sort of) δεν είχα τέτοιου είδους πιθανότητα, σταθερός και σίγουρος μισθός, με κάποιο προγραμματισμό και δεδομένης της πλήρωσης των εισοδηματικών κριτηρίων των τραπεζών, που δεν είναι καθόλου τυχαία, θα μπορούσα να μην το δεχτώ. Τελικά τα πλήρωσα και τα δύο. Το πρώτο ήταν το στεγαστικό και λόγω του μεγάλου χρόνου αποπληρωμής (ποιος ξέρει τι ξημερώνει), το βρήκα καλή ιδέα να πληρώσω το μικρό κόστος του ασφαλίστρου. Το δεύτερο ήταν τελικά υποχρεωτικό από την τράπεζα που, λόγω της πολιτικής της αντιπροσωπίας, δεν μπορούσα ή δε συνέφερε να την αλλάξω. Δηλαδή, αν έχανα το μισθό μου θα μου πλήρωνε τη δόση η τράπεζα χωρίς καμία οικονομική υποχρέωσή μου και χωρίς να χάσω το περιουσιακό μου στοιχείο.
Αυτό, κυρίες και κύριοι, για όσους δεν κατάλαβαν ακόμη, είναι το σκεπτικό και η χρησιμότητα των περιβόητων CDS. Τώρα, γιατί μου φαίνεται ότι η Ελλάδα ως δανειολήπτης έχει πέσει σε αντικειμενική αδυναμία να αποπληρώσει τα χρέη-δάνειά της με το μισθό της (ΑΕΠ); Αφού δέχονται οι δανειστές τον κίνδυνο, προσαυξάνοντας τα επιτόκια των δανείων (ασφάλιστρο κινδύνου) και υπερ-κερδίζοντας, δικαιούμαστε να μην πληρώσουμε.
Δεν μας νοιάζει αν κάποιοι στοιχηματίζουν, εναντίον μας ή υπέρ μας. Αυτοί είναι τζογαδόροι που νοιάζονται μόνο για τα δικά τους κέρδη και όχι για το όφελος της δικής μας χώρας (υπάρχει ακόμη κανένας τόσο αφελής που να πιστεύει ότι θέλουν από αγάπη να μας σώσουν;). Ας φαγωθούν μεταξύ τους για το πώς θα μοιράσουν τα έως τώρα κλεμμένα. Εμείς δικαιούμαστε (και έχουμε καθήκον έναντι του μέλλοντός μας) να δηλώσουμε αδυναμία αποπληρωμής του χρέους και να να αποφασίσουμε σαν λαός να κάνουμε επανεκκίνηση στη ζωή μας.
