Ο Σωκράτης Γκιόλιας, ένας Δημοσιογράφος που απλά έκανε τη δουλειά του σωστά, πανικόβαλε τόσο πολύ το παρακράτος με τη δυναμική του, που το ανάγκασε να τον “βγάλει από τη μέση με κάθε μέσο”.
Αφού προσπάθησε να τον σταματήσει με άλλους τρόπους, διαπίστωσε ότι αυτός ο “απλός” εξω-συστημικός δημοσιογράφος είχε τόσο καλά κατανοήσει τον τρόπο λειτουργίας του και ήταν τόσο διορατικός, έξυπνος και ικανός, που μπορούσε να δρα κάτω από τη μύτη τους, ανέγγιχτος από τις συμβατικές μεθοδολογίες και διαπλοκές που ελέγχουν απόλυτα τα ΜΜΕ και τους πολίτες στο σύνολό τους, “βγάζοντάς τους τη γλώσσα”. Την ώρα, λοιπόν, που στη χώρα είχε ξεκινήσει η εφαρμογή του “μεγάλου σχεδίου” κατάκτησης και υποδούλωσης των Ελλήνων (αρχικά και ως αφετηρία) και των υπολοίπων Ευρωπαϊκών λαών, δεν υπήρχαν περιθώρια ανοχής για μια πιθανή αποτυχία του λόγω ενός “μπουρλοτιέρη”. Όπως φαίνεται, η διεθνής συμμορία, αντίθετα με τις σκοπίμως υποβαθμισμένες λαϊκές μάζες, έχει πολύ καλές γνώσεις ιστορίας και γνωρίζει καλά τις καταστροφικές συνέπειες μιας τέτοιας μονάδας. Έτσι, η εξόντωσή του με κάθε μέσο και με κάθε κόστος φάνηκε επιβεβλημένη. Άλλωστε η απώλεια της ανθρώπινης ζωής (των διαφωνούντων) ποτέ δεν αποτέλεσε ηθικό φραγμό στην απληστία των δαιμονισμένων επίδοξων κυριάρχων.
Τα ξημερώματα της 19ης Ιουλίου 2010 δολοφονήθηκε μπροστά στην είσοδο του σπιτιού από αδίστακτους επαγγελματίες δολοφόνους, μια ψυχρή μαφιόζικη εκτέλεση παρόμοια (μάλλον όχι τυχαία) με ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Έτσι επιτυγχάνονταν δυο στόχοι:
- η απάλοιψη μιας άμεσης απειλής στα σχέδιά τους και
- ο παραδειγματισμός, ώστε να τρομοκρατηθούν όσοι επίδοξοι μιμητές, ώστε η κοινωνία να σκύψει ευκολότερα το κεφάλι κάτω από τη δραματική συνέχεια της κατακτητικής επέλασης που είχε από καιρό σχεδιαστεί.
Οι ηθικοί αυτουργοί θέλησαν να κρυφτούν, παρουσιάζοντας τη δολοφονία με τρομοκρατική ενέργεια, αποδίδοντάς την σε μια δήθεν τρομοκρατική οργάνωση, που από τότε δεν έχει εμφανιστεί πουθενά και είναι αόρατη στις υπερσύγχρονες διωκτικές υπηρεσίες εγκλήματος. Για την διαλεύκανση της δολοφονίας δεν έχει υπάρξει καμία εξέλιξη και ούτε φαίνεται να βρεθεί από την κατοχική αστυνομική υπηρεσία. Αντιθέτως, είναι σίγουρο ότι έχουν φροντίσει να καταστραφούν όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την αλήθεια στο μέλλον.
Ο Σωκράτης, ένας πιστός χριστιανός, γνώριζε τους κινδύνους των πράξεών του, αλλά είχε την πίστη και το πείσμα να κάνει το χρέος του στα παιδιά του και τη συνείδησή του… μέχρι το τέλος.
Πολλοί άσπονδοι εχθροί του, αλλά και άλλοι ανοήτοι που τον φθονούσαν για όσα είχε καταφέρει, προσπάθησαν με μανία να τον στιγματίσουν και να αμαυρώσουν το χαρακτήρα του, ακόμη και (το οικτρέστερο) μετά τη στυγερή και απάνθρωπη δολοφονία του. Οι δικοί του άνθρωποι και όσοι έβλεπαν χωρίς παρωπίδες τον αγώνα του, τον θεωρούν έναν από τους πρώτους μάρτυρες της κατοχικής εισβολής. Η πανηγυρική δικαίωσή του ίσως να γίνει μετά από χρόνια, αλλά έτσι γίνεται, άλλωστε, με τους ήρωες.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του.
Ο Θεός ας αναπαύει την ψυχή του!
