Με πρόφαση την οικονομική κατάσταση του ΟΣΕ και χωρίς ειλικρινή προσπάθεια εξυγίανσης, διακόπηκαν κάποια από τα σιδηροδρομικά δρομολόγια που για χρόνια εξυπηρετούσαν δυσπρόσιτες περιοχές της χώρας. Λες και μ’ αυτές τις μειώσεις δρομολογίων και χωρίς ουσιαστική αλλαγή στην πολιτική διαχείρισης, θα ανακάμψει ο ΟΣΕ. Τι κρύβεται πίσω από τις περικοπές; Μήπως άλλο ένα ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας; Φυσικά, όπως πάντα, κανείς ιδιώτης επενδυτής δεν θα διεκδικήσει να παραλάβει τον ΟΣΕ χρεωμένο, οπότε όλα τα μέχρι σήμερα χρέη του θα τα αναλάβει το Δημόσιο, δηλαδή – το καταλάβατε – εμείς. Αν, λοιπόν, έχει αποφασιστεί να γίνει μια “επανεκκίνηση” στην εταιρία, γιατί στο μελλοντικό σχήμα να μην οδηγήσουν οι τωρινοί ιδιοκτήτες του, εμείς; Είναι τόσο πολύ δύσκολο να οργανωθεί και να διαχειριστεί ο στόλος των τρένων; Έχουν υπάρξει παραδείγματα που ομάδες πολιτών επιχείρησαν και κατάφεραν να διαχειριστούν πόρους με παραδειγματικό τρόπο. Τρανό παράδειγμα το αυτοδιαχειριζόμενο “Μικρόπολις” της πόλης μας. Μόνο εμπόδιο είναι η μανία των καιροσκόπων αχόρταγων λαμόγιων που θέλουν να κερδίζουν πολλά προσφέροντας λίγα με το μικρότερο δυνατό επενδυτικό ρίσκο. Από την άλλη πλευρά, πώς μπορεί να κοστολογηθεί η κοινωνική προσφορά των τρένων στον φτωχότερο πολίτη που, μάλιστα, δίνει ζωή σε τραχιές και δυσπρόσιτες περιοχές. Μήπως να τους “καταδικάσουμε” όλους αυτούς σε αστική μετανάστευση;
Για όλα αυτά διαδήλωσαν το Σάββατο πολίτες από τη Δυτική Μακεδονία, ανεβαίνοντας στο τρένο και φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ένωσαν τις φωνές τους με τους “Επιβάτες Θεσσαλονίκης” και άλλα τοπικά κινήματα και έκαναν πορεία διαμαρτυρίας μέχρι το κέντρο. Η αποφασιστικότητά τους δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
