Είδα στο ιστολόγιο Θραξ Αναρμόδιος (Ο αστυνομικός επιτέθηκε στον διαδηλωτή με την μοτοσυκλέτα και αυτό ήταν τελικά που προκάλεσε την μολότωφ των διαδηλωτών) ένα βίντεο ντοκουμέντο όπου απαθανατίζεται ολοκληρωμένη και από κατάλληλη γωνία η σκηνή που οδήγησε στην ανάφλεξη του αστυνομικού της ΔΙ.ΑΣ. στη διαδήλωση της 23/2 και που αποδεικνύει την απάνθρωπη πρόκληση από τις δύο μοτοσυκλέτες μέσα στην πλατεία Συντάγματος (τι ειρωνεία, εκεί καταλύεται το Σύνταγμα με έναν από τους πιο βάναυσους τρόπους).
https://www.youtube.com/watch?v=2w1trmZ8aao (το βίντεο καταργήθηκε)
Τη στιγμή που όλοι ξέρουμε για τη δολοφονία δύο αστυνομικών της ίδιας ομάδας και τον τραυματισμό άλλων από δολοφονικές σφαίρες. Παγωμάρα για τους Έλληνες! Αισθάνομαι ότι είναι η στιγμή που οιΑστυνομικοί πρέπει να αφυπνιστούν. Έχουν μπει στη μέση της κοινωνίας, με την παθητική τους στάση απέναντι στην κατάσταση της χώρας. Το πρόσχημα είναι “είναι η δουλειά μας“. Τελικά, δεν είναι εμφανές ποια είναι η πραγματική δουλειά τους; Η καταπολέμηση της εγκληματικότητας είναι η δουλειά τους, αλλά έχουν καταντήσει (πραγματική κατάντια) να είναι όργανα ενός εχθρικού προς τους πολίτες του κράτους, ενάντια στους συμπολίτες τους που αγωνίζονται για κάτι αυτονόητο, την απελευθέρωση από την ιδιότυπη Κατοχή στην οποία βρίσκεται. Μια Κατοχή “δήθεν” αόρατη, αφού κρύβεται υποκριτικά πίσω από την επίκληση της νομιμότητας και της δημοκρατικά εκλεγμένης εξουσίας.
Οι ένστολοι, λένε, δεν είναι πολίτες. Έτσι μου ‘λεγαν κι εμένα, αφού κι εγώ ήμουν μέχρι πρότινος ένστολος. Αυτό από μόνο του προκαλεί αναπόφευκτα κάποιους συνειρμούς. Αφού δεν είναι πολίτες, τότε είναι κάτι ανώτερο, γιατί κατώτερο δεν μπορεί να είναι. Αν ήταν κατώτερο δεν θα δικαιολογούνταν να συλλαμβάνουν πολίτες. Είναι όμως καθήκον τους να πεθαίνουν γι’ αυτούς, για να τους προστατεύουν. Αυτό θα μπορούσε να τους κάνει κατώτερους, κάτι σα δούλους, που θα μπορούσε να πείσει κάποιον σήμερα. Πριν αρκετά χρόνια, όμως,
οι ένστολοι ήταν ξεκάθαρα μια ανώτερη τάξη, ιδίως ο στρατός, που ενέπνεε υποχρεωτικά σεβασμό και τιμητικά προνόμια από την πολιτεία και από το κοινό αίσθημα. Οι αστυνομικοί έφεραν πάνω τους το βαρύ φορτίο της χουντικής περιόδου και δεν έχαιραν εκτίμησης από την λαϊκή μάζα της κοινωνίας. Αυτό επιχειρήθηκε να αλλάξει τα τελευταία χρόνια με διάφορους τρόπους φτάνοντας να γίνεται προσπάθεια να εξυψωθεί η εικόνα τους με επικοινωνιακούς τρόπους. Πολλές προσλήψεις, λόγω των αυξημένων αναγκών και -προφανώς- των προβλέψεων για κοινωνικές εξάρσεις. Συνδικαλισμός, χωρίς ουσιαστική δύναμη, αφού δεν μπορούσε να εκβιάσει τη βελτίωση των πράγματι απαιτητικών συνθηκών. Υψηλή τεχνολογία, από σπόντα, αφού αν δεν ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν θα έβλεπαν εξοπλισμούς και εργαστήρια (τύπου CSI) ούτε με κυάλι. Παρόλα αυτά το μεγάλο σαράκι παρέμενε: εκπαίδευση μηδέν (για να είμαστε δίκαιοι, 0,1 με άριστα το 20). Με την κρίση έπεσαν οι μάσκες, οι προσλήψεις που ήθελαν για να πληθύνουν τους επιχειρησιακούς είχαν γίνει, οπότε τώρα έσφιξε ξανά το ζωνάρι. Οι αστυνομικοί δεν αποτελούσαν, πλέον, ξεχωριστή περίπτωση, ήταν υποχρεωμένοι να “υπακούν τις εντολές” και να μη μιλάνε. Τι κι αν κόπηκαν και οι δικοί τους μισθοί; Τι κι αν τους ανάγκαζαν να βάζουν λεφτά απ’ την τσέπη για υπηρεσιακά λειτουργικά, αναλώσιμα και μέσα προστασίας; Ήταν “ένστολοι“. Αυτό, όμως, -θα το πω- είναι ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι καλά κρυμμένο στο βάθος της έλλειψης γνώσης και της έλλειψης παιδείας. Πρώτα απ’ όλα οι ένστολοι δίνουν όρκο να “φυλάττουν πίστη στην Πατρίδα, το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους“. Πόσοι από αυτούς γνωρίζουν πραγματικά τι σημαίνει αυτό πριν δώσουν τον όρκο; Έχουν στο εκπαιδευτικό τους σύστημα την ανάλυση της έννοιας της πατρίδας; Μην είναι οι κάμποι, λοιπόν, η πατρίδα μας; Αλλά σ’ αυτό θα επανέλθουμε. Έχουν διδαχθεί το Σύνταγμα; Έχουν διδαχθεί αυτοί που καλούνται να το υπεραπιστούν, την έννοια κρίσιμων άρθρων του όπως το Άρ. 1 παρ. 2 και 3, το Άρ. 2 παρ. 1, το Άρ. 4 παρ. 1, 5 και 7, το Άρ. 5, το Άρ. 7 παρ. 2, το Άρ. 11, το Άρ. 20, ούτε καν το Άρ. 120 ή μήπως διδάχθηκαν μόνο το Άρ. 61, περί ασυλίας των “πιο ίσων από τους ίσους”; Γνωρίζουν ότι κανείς νόμος δεν υπερισχύει του Συντάγματος; Γνωρίζουν ότι υπάρχουν εξαιρέσεις στο νόμο που επιβάλλει την υπακοή στις εντολές των ανωτέρων τους; Θα επισημάνω μόνο το πρώτο από τα αναφερόμενα:
Άρ. 1
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Σήμερα βλέπουμε μια ασύστολη εγκληματικότητα, αλλά και μια πρωτόγνωρη για τα τελευταία 40 περίπου χρόνια μαζική κινητοποίηση διαμαρτυριών των πολιτών. Επίσης, βλέπουμε μια ξεκάθαρη και έντονη κατασταλτική συμπεριφορά των αστυνομικών δυνάμεων κατά των διαμαρτυρόμενων πολιτών. Η διασάλευση της τάξης είναι ο επιφανειακός στόχος της καταστολής. Οι πολίτες δηλώνουν ανοιχτά ότι δεν έχουν αυτοσκοπό τη διασάλευση της τάξης, ούτε την αναρχία. Έχουν σκοπό την τήρηση του Συντάγματος, που μιλάει για εθνική κυριαρχία, ισότητα, λαϊκή κυριαρχία. Επικαλούνται το Άρθρο 120 του Συντάγματος που εξουσιοδοτεί κάθε Έλληνα να το προστατέψει και “…να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία“. Αυτή τη στιγμή οι Αστυνομικοί παίζουν το ρόλο του φυσικού αυτουργού στην κατάλυση του Συντάγματος και φέρουν την ευθύνη γι’ αυτό. Το ξέρουμε όλοι ότι άλλοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί και ουσιαστικοί εχθροί, που χρησιμοποιούν το πρόσχημα της νομιμότητας χρησιμοποιώντας βίαια οικονομικά και κοινωνικά μέτρα, για να καταλύσουν το Σύνταγμα, δηλαδή την λαϊκή κυριαρχία, διασπώντας τους Έλληνες σε άρχοντες και αρχόμενους. Προκαλούν ή θέλουν να οδηγήσουν τους Έλληνες σε εμφύλιο πόλεμο, που θα τον ονομάσουν, όπως όλοι οι διαχρονικοί αυτουργοί εμφυλίων με κάποιο άλλο όνομα ώστε να μην φαίνεται, να είναι αόρατος. Εμείς όλοι, όμως οφείλουμε να έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά για να διακρίνουμε, αυτά που μας κρύβουνε. Εγώ έχω επιλέξει σε ποια πλευρά θα συνταχθώ. Οι Αστυνομικοί θα πρέπει σήμερα να σκεφτούν καλά και να προετοιμαστούν, γιατί δεν θα αργήσει η ώρα που θα πρέπει να επιλέξουν κι εκείνοι.
