Υπάρχει ένα παράδοξο. Τα κόμματα που διαφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης έχουν δηλώσει επανηλλειμένα ότι ο ψηφισμένος Μηχανισμός Στήριξης (η άλλη λέξη με εκνευρίζει) είναι αντισυνταγματικός και υλοποιήθηκε με πραξικοπιματικό τρόπο. Αν αυτό το πίστευαν πραγματικά, δηλαδή ότι υπάρχει παρανομία (και μάλιστα η παραβίαση του Συντάγματος είναι Εθνική Προδοσία) δεν θα έπρεπε να καταφύγουν στη Δικαιοσύνη; Δεν είναι η Εθνική Προδοσία θέμα της Δικαιοσύνης; Αν αυτοί που ασχολούνται κατεξοχήν με την πολιτική δεν διεκδικήσουν, στο όνομα του λαού που τους ψήφισε και τον αντιπροσωπεύουν, την απόδοση της δικαιοσύνης και την επαναφορά της νομιμότητας, την παραδειγματική τιμωρία των Εθνοπροδοτών, τότε ποιος θα το κάνει; Το κυριότερο είναι ότι με την παράλειψή τους αυτή, δηλώνουν συνυπεύθυνοι.
Είναι δυνατόν να έχουν κάνει πρώτοι κάποιοι πολίτες εκτός κοινοβουλίου, μήνυση εναντίον της νομιμοποίησης των προδοτικών ενεργειών της κυβέρνησης, όπως ο Δημήτρης Αντωνίου και ο Δικηγορικός Σύλλογος μαζί με άλλους φορείς και τα κόμματα, οι διαφωνούντες ψηφισμένοι αντιπρόσωποι του λαού να μην συμπαρίστανται τουλάχιστον; Δεν τους καθιστά αυτή τους η στάση συνενόχους;
Σε ένα πολίτευμα, εκτός από τους πολιτευτές, ευθύνη εξακολουθούν να έχουν και οι πολίτες. Έχουν νομίσει οι περισσότεροι ότι το καθήκον τους έχει τελειώσει μετά τις εκλογές των αντιπροσώπων τους. Ποιος θα ελέγχει αν αυτοί δεν κάνουν αυτό για το οποίο τους εξέλεξαν; Αν αναθέσεις σε έναν κατασκευαστή να σου χτίσει ένα σπίτι σύμφωνα με κάποια σχέδια που έχεις συμφωνήσει και αυτός, αντί αυτών στην πορεία κάνει διαφορετικά, θα περιμένεις να σου το χτίσει πρώτα και δεν θα του απαιτήσεις νωρίτερα να κάνει τα συμφωνηθέντα; Αν τον ρωτήσεις γιατί σου αλλάζει τη διαρρύθμιση και σου ζητάει επιπλέον χρήματα για την αποπεράτωση, δεν θα του πεις ότι θα έπρεπε να είχε προβλέψει τις δυσκολίες και τα απρόοπτα και να σε έχει ενημερώσει εκ των προτέρων;
Αν πραγματικά έτσι θα αντιδρούσες τότε αυτή η διακυβέρνηση σου αξίζει. Δεν σου αξίζει να είσαι ελεύθερος, αλλά σου αξίζει να είσαι δούλος.
